دلواپسی های زمانه شاد بودند که در بهار قلب من خرداد بودند
گرم و ایاق و خانه زاد قلب پیرم بهر نهال بید قلبم باد بودند
دلواپسی هایی امانم را بریده که با غم و اندوه ها همزاد بودند
انگار دستان بلند مهر و تسبیح در ماتم و در غصه ها هم یاد بودند
ای اولین و آخرین معبود ، امروز بین من و تو فاصله اوتاد بودند
یک خط دیگر می نویسم چونکه ابیات آنگونه و آنگونه که او داد بودند
یادت نمی آید که از فریاد می گفتم ؟ یادت نمی آید که از یک باد می گفتم ؟
ای آخرین ابعاد یک تنهایی مبهم بی تو چگونه باید از اوتاد می گفتم؟
روشن تر از خاموش فردای تو نزدیک است همراه جور تو من از یک داد می گفتم
ای لحظه آخر درون یک حباب عشق آنروز من از یک خنده دلشاد می گفتم
بگذار تا این قاصدک در باد بنشیند بی قاصدک باید من از همزاد می گفتم
احساس یک آغاز را در باد فهمیدم یادت نمی آید که از یک باد می گفتم ؟
در قایقی چوبی سوار موج افکارم
ولی دریای ذهنم پاک طوفانیست
گمانم . . . ساعتی دیگر
من و طوفان و بیرحمی
کنار یکدگر باشیم
و ساحل سرد و سوزان و سراسیمه
نگاه منتظر دارد
که اقیانوس الفاظم
که آن طوفان سرد و سخت
............
چرا دیگر نمی جنبد؟
چرا دیگر نمی بندد؟
آنروز چرا برای من فردا شد ؟
آنروز چرا برای من فردا شد ؟ گلدان بدون عشق کی زیبا شد ؟
آنروز غریبه ای برایم می گفت " امروز کتاب قاصدک ها وا شد "
او رفت میان غنچه های پرواز آری که دوباره قلب من تنها شد
با لهجه گل های اقاقی ، گفتم یک عمر میان ما چرا رویا شد ؟
تنها که شبی به سایه ها می گفتم آری که دوباره سهم ما دعوا شد
آنجا که سلام آبی اش گم می گشت مغرورترین بهانه ی من ، تا شد
از شهر قشنگ قاصدک ها می رفت آنروز چرا برای من فردا شد ؟
خسته ام از امتداد سایه های بی نشان خسته از دست خودم ای آخرین ،صاحب زمان
واژه واژه شعر من با تو ترانه می شود با تو هم دریای بی ساحل کرانه می شود
سیب کال انتظار تو چه سرخ و دیدنی ست از زبان لال من پیغام تو شنیدنی ست
من به دستان تو ایمان داشتم اما ببین باز تنهایی و عشق و مهر و تسبیح و جبین
وصله ی آزردگشی تا بیخ جانم دوختند در زلال دوستی ها هم زبانم دوختند
نهد نگو ای آخرین تو دیده ای افسانه نیست این چه رسم دوستی که میزبان در خانه نیست
رد پای تو اگر باشد که آنها نیستند کوچه های شهر قلب من که بمبست نیستند
در حریم آسمان اما کسانی باختند تا نهایت سوختند و این زمین را ساختند
باز تنهایی تمام شهر را در بر گرفت تار و پود لحظه های بی تو را بر سر گرفت
کوله بار حرفهای زخم فریاد زمان باز سنگین می شود بی تو چرا بر دوشمان ؟
ای در تنگ غروب جمعه با ما نیستی بهر پهلوی شکسته مادرت تو کیستی ؟
وقت تدفین تمام قافیه های من است آلیاژ عشق تو در ثانیه های من است
جبهه،شهادت،شهید کدام واژه رامی توان ستود.برای کدام یک می توان واژه ای دیگرآورد. جبهه راتفسیرکنم که سراسر شور است وعشق یاشهادت راکه سرشار از ایمان است و نور. نه بگذار از شهید بگویم تا از تبلور یادش ، زلال آب را بشکنم واز رایحۀ نفسش جان رازنده کنم .آن روز که می رفتید کوله بارتان را برزمین نهادید ولبخند زنان بسوی بی نهایت شتافتید ؛ کاش آن روز می دانستیم که چقدر کوله بارتان سنگین است .گامهایتان مصمّم بود و استوار ؛ چرا حتی برای یک لحظه هم پشت سرخویش رانگاه نکردید ؟ مگردرپیش رو چه دیدید که اینگونه شتافتید . در وصیتنامه هاتان صحبت از ادامۀ راه می کردید می دانم که می دانستید دامها و سیاه چالهایی که برسر راهمان است گامهامان رامی لرزاند وچشمهامان رامی بندد اما قلبهایمان شمارا می خوانند تک تک شهدارا ” کجایید ای شهیدان خدایی ؟” . اگر شما از جام وصال شربت شهادت نوشیدید ما نیز از جام انتظار شربت صبر می نوشیم وچشم براه محبوب خواهیم ماند .....
دستمان رابگیرید ؛ اشکهایمان هنوز برای یاری حسین زهرا جاری است . زمزمۀ هل من ناصر اوهنوز درگوشمان ندامی دهد . مگر نگفتید این کربلا واین هم حسین زمان ما .
کجاست آن سنگرهای پرهیاهووغوغا ؟ کجاست آن نغمه های شبهای وصال ؟ کجاست آن چفیه های خون آلود ؟ روز عاشورا چفیه ای خونین بردوش حسین فاطمه بود و روزی دیگر بر دوشهای شما یاران حسین و امروز چفیه ای آشنا با بوی حسین(ع) که یادآور برق شمشیر اباعبدالله در کربلا و نشان حماسه وایثار یاران حسین در کربای ایران بر دوش فرزندی از سلالۀ زهرای اطهر و علی حیدر است . ما را می خواند ؛ خداوندا یاریمان کن تا لبیک بگوییم . با فریاد تکبیر و با امید به وصال معبود می گوییم لبیک یا خامنه ای و پشت سر او به یاری مهدی فاطمه می رویم ان شاءا... .
اگر شما بدنهای پاکتان را بر روی مین های دشمن می انداختید ما نیز دلهایمان را بروی مین های تهمت و دروغ دشمنان می افکنیم تا پلی بسازیم برای عبور عاشقان ولایت .
اگر شما چفیه های خون آلود خویش را برای ما حجّت قرار داده اید ما نیز قلبهای پر خونمان را برایتان گواه قرار خواهیم داد . دیروز در وصیتنامۀ شهید باکری خواندیم دعا کنید که خداوند شهادت را نصیب شما کند و امروز در وصیتنامۀ شهید ریاضی می خوانیم که شهدا رفتند و مسئولیت سنگینی بعهدۀ ما گذاشتند و فردا وصیتنامۀ شهیدی دیگر... .
پس تا پشتمان زیر بار این مسؤولیت سنگین که همان حمایت از اسلام وانقلاب ورهبری است خم نشده ما را نیز با خود ببرید . به امید شفاعت شما در روز محشر ان شاء ا... .
در پشت این دریای بی ساحل باید دیار دیگری باشد
باید به جز چشمان ما آنجا ، چشم انتظار دیگری باشد
اینروزها این روز های سرد ، باید برای عشق کاری کرد
می دانم ای موعود می آیی ، تا روزگار دیگری باشد
تمام پنجره ها سخت آبرو بردند تمام هستی خود را که مو به مو بردند
کجاست خاطره سبز خواب یک خورشید در این زمانه که باید ز جام او نوشید
امام ثانیه هایم چرا نمی آیی ؟ ببین شکسته صدایم چرا نمی آیی؟
درون کوچه صبرم پر از نگاه تو بود هوا هوای تو بود و صدا ، صدای تو بود
من از تمام ثانیه ها سخت غمگینم فضای مه شده ای را دوباره می بینم
کبوتران و قفس ، کرکسان در پرواز دلی شکسته درونش ، دلی پر از آواز
چرا دوباره نگاهی از او نمی ترسد ؟ و خوشه خوشه ی پروین دگر نمی لرزد ؟
اگر چه با یخ و سرما ،شکوفه ها مردند شکوفه های بهاری که نام تو بردند
دلی که در تپش آبروی فردا هست به عشق دیدن رویت دوباره فردا هست
دلم دوباره گرفته از این سرود سکوت سکوت سرد و گرفته ، به جستجوی قنوت
تمام پنجره ها سخت آبرو بردند تمام هستی خود را که مو به مو بردند
کجاست خاطره سبز خواب یک خورشید در این زمانه که باید ز جام او نوشید
امام ثانیه هایم چرا نمی آیی ؟ ببین شکسته صدایم چرا نمی آیی؟
